Ik; het kleine zusje
Inmiddels is het twee weken geleden dat ik tijdelijk bij mijn broer ben ingetrokken. En het is uitstekend bevallen, van beide kanten.
Natuurlijk kan je denken dat het vanzelfsprekend is dat het goed zou bevallen. Het is tenslotte mijn broer. Maar zo vanzelfsprekend is dit niet. Vooral niet als er meerdere mensen bij betrokken zijn. Mijn broer woont samen met zijn vriendin en hun twee kinderen van 6 en 8. En ik neem natuurlijk mijn man mee. Vier volwassenen die elk hun eigen leven leiden en twee kinderen in één huis. Dat de logeerpartij perfect, leuk, fijn, gezellig en harmonieus is verlopen, vind ik dus niet vanzelfsprekend.
Ik had geen problemen verwacht, maar de vriendin van mijn broer is (net zoals Dennis) op haar privacy gesteld. Beiden vinden het heerlijk én belangrijk om hun eigen ding te kunnen doen. Mijn broer en ik zijn daar allebei anders in. Temidden van 1000 mensen zouden wij nog steeds, volledig geconcentreerd, ons eigen ding kunnen doen. Daarnaast zijn we allebei erg makkelijk.
Mijn broer en ik zijn nooit samen opgegroeid. Maar we zijn gek op elkaar, dus het was zeker leuk om zoveel tijd samen doorgebracht te hebben. Mijn nichtje stelde al voor dat wij voor altijd bij hen zouden wonen, zodat oma niet meer hoeft op te passen. Volgens mijn neefje wordt oom Dennis ook een goede papa. Kijk, dit zijn kenners... toch fijn om te weten! Ik heb twee weken lang heel veel knuffels gekregen en vissegraten gevlochten.
Discussies
Daarnaast was het ook interessant om 's avonds lange discussies te voeren met mijn broer en Dennis over uiteenlopende onderwerpen. Mijn broer en ik hebben allebei een erg sterke mening, die nogal verschillen van elkaar. De onderwerpen die dicht bij mijn broer liggen zijn politiek en economie, terwijl ik graag praat over ethiek, het milieu en de maatschappij. Gecombineerd met elkaar, kan ik jullie verzekeren dat de gesprekken er heftig aan toe gingen. Mijn broer ergert zich net zoals ik aan mensen zonder een mening. Dat een mening anders is dan die van mij, vind ik interessant. Maar als er geen goede argumenten aangebracht kunnen worden, verlies ik interesse. Mijn broer heeft precies hetzelfde als ik. Maar soms hebben we wel dezelfde mening, alleen om andere redenen. Zo ben ik tegen de doodstraf, omdat ik dit een schending vind van de rechten van de mens, terwijl mijn broer tegen de doodstraf is op basis van economische redenen. Elke avond hebben we wel gepraat, met z'n drietjes. Dennis deelt niet altijd mijn mening, maar ik zit met hem meer op één lijn dan met mijn broer. Wellicht komt dit ook door zijn achtergrond en werkervaring.
Grote broer
Mijn broer wordt volgend jaar 40 en ik ben straks 32. Hij zal altijd mijn grote broer blijven en ik zijn kleine zusje, maar door de afgelopen weken merk ik dat dat verschil toch steeds kleiner wordt. Naturlijk komt dit ook door de leeftijd van Dennis, maar mijn broer en ik zijn volwaardige gesprekspartners geworden. Dat merkte ik tijdens de discussies. Mijn broer is een pittige, maar dat ben ik ook. Ik weet dat mijn broer veel waarde hecht aan mijn mening en dat hij ook oprecht geïnteresseerd heeft geluisterd naar mijn argumenten. En gisteren vertelde hij me zelfs dat onze komst zijn leven zeker weer verrijkt heeft. Wat een geweldige woorden en een groot compliment, om dat van je Grote Broer te mogen horen. Ik heb altijd erg naar hem opgekeken. Dat doe ik nog steeds, maar ik merk de laatste jaren dat mijn broer ook naar mij opkijkt. Een bijzondere gewaarwording is dat. Daarnaast zei mijn broer dat hij het prettig vond om mij in huis te hebben, omdat ik ook weinig slaap nodig heb. Zijn vriendin en Dennis gaan gemiddeld eerder naar bed dan wij. Met mij kon hij tenminste nog lang praten.
Opvoeden
Ik heb ook gemerkt dat we dezelfde ideeën hebben over het opvoeden van kinderen. Net zoals ik dat ook zou doen, leert hij zijn kinderen veeL typische Indonesische normen en waarden. Eén van de belangrijkte is respect hebben voor iedereen die ouder is. Daarom dat zijn kinderen volwassenen met 'u' aanspreken en tegen ons oom en tante zeggen. Maar binnen de relatie zijn wij heel anders. Broer is vaak op pad en laat het huishouden aan zijn vriendin over. Broer komt gerust niet opdagen voor het eten, als hij aan het golfen is. Dát hoeft Dennis zeker niet in zijn hoofd te halen én de huishoudelijke taken zijn 50/50 verdeeld. Nee... dat lief ik. 60/40, want Dennis is nou eenmaal een betere huisman dan ik. Ik doe die 40 %.
De afgelopen twee weken zijn voorbij gevlogen. Ook zijn vriendin vond het jammer dat het er weer op zat. Vanavond slapen we bij mijn ouders, zodat zij ons 's ochtends vroeg weg kunnen brengen naar Niederrhein-Weeze.
Maar wat ik mij dus afvroeg... hoe kan jij jouw band met jouw broer of zus omschrijven? Herken je mijn ervaring of juist helemaal niet?
Zonder oma...
Hoe gaat het me?... dat zullen jullie je wellicht hebben afgevraagd.
Week 30
Het gaat inmiddels beter.
De dagen rond het overlijden van mijn oma, heb ik doorgebracht in tranen. Ik kon me niet concentreren op mijn werk en ik had geen behoefte om te mailen/loggen of jullie blogs bij te houden. Dat weekend zijn de Zomerfeesten van Nijmegen begonnen. 'Mijn' feesten, leuker dan Koninginnedag en ik had geen zin om te gaan. Geen zin om me te storten in een feestende menigte. Om toch voor wat afleiding te zorgen, ben ik kort geweest met Dennis. Maar ik voelde me niet op mijn plek.
Mijn oma kon goed timen, dat moet ik haar meegeven. Op die bewuste dinsdag was vrijwel de hele familie naar het ziekenhuis gekomen. Mijn familie komt uit het hele land (en buitenland), dus het is al een opgave op zich om iedereen bij elkaar te krijgen. Het was moeilijk om haar te zien. Met een waaier stonden we langs haar bed en wuivden we haar frisse lucht toe. Samen met mijn nicht vroeg ik me af of dit de laatste keer zou zijn.
Die nacht is mijn oma gegaan. Ik weet zeker dat ze heeft gewacht op ons allemaal; mijn lieve opa, 6 kinderen (mijn tante is al overleden), 11 kleinkinderen (waaronder ik), 5 achterkleinkinderen en andere dierbaren. Intens verdrietig waren we dan ook toen dit nieuws ons bereikte.
De crematie vond plaats op de maandag 20 juli. Mijn lieve oma had natuurlijk rekening gehouden met de Nijmeegse Vierdaagse. Wandelaars starten vaak in januari met trainen en zo zorgde oma ervoor dat dinsdag toch gewandeld kon worden. Daarnaast heeft oma ook rekening gehouden met alle vakanties. Ik ga sraks 6 maanden weg (ik had nooit op tijd in Nederland kunnen zijn), maar ook mijn nicht is deze week vertrokken voor 2 maanden. Mijn ouders wilden de vakantie al annuleren, maar mijn lieve oma heeft ons niet in het onzekere gelaten. Maar het belangrijkste is dat oma niet heeft hoeven te lijden. Dat het allemaal zo snel gegaan is, heeft niemand kunnen bedenken. En we vinden het vreselijk dat oma er niet meer is. Maar lijkt mij ook zo moeilijk om telkens aan haar ziekenbed te staan en dan niet wetende of dat de laatste keer zal zijn. Dat had oma vast zelf ook bedacht, oma is een held. Een periode van twijfel is direct afgesloten en dat is ergens toch prettig.
De crematie was emotioneel, liefdevol, mooi en bijzonder. Daar wil ik het bij laten.
Pas aan het einde van de week, lukt het me om weer wat meer mezelf te zijn. Dennis heeft 4 dagen lang 50 kilometer gelopen, mijn held. En in plaats van elke avond naar de Zomerfeesten te gaan, bleef ik thuis. Vrijdagavond wilde ik toch gaan. Oma had ook gewild dat ik niet alleen aan haar zou denken. Vroeg in de ochtend zijn we (mijn moeder, Puck - valt het op dat die overal mee naar toe gaat- en ik) naar Nijmegen vertrokken voor de Intocht om mijn held binnen te halen. In verband met een te hoge bloeddruk mocht mijn vader dit jaar niet lopen van zijn arts.
Vrijdag, 24 juli
Het feesten ging 's avonds en 's nachts door. Dennis is (redelijk fris, ik ben zo trots) thuis het bed ingedoken, maar Puck, Erik en ik gingen de feesten in. Samen met een oud vriendje (ik was 16 of 17) die me benaderd had via de hyves. Het was geweldig om T. weer te zien. Het was gezellig (op z'n zachts uitgedrukt) en ik heb waanzinnig genoten. Wat fijn dat ik dankzij mijn vrienden toch nog wat heb kunnen meekrijgen van de sfeer.
Door mijn vrijwilligerswerk bij Europa Kinderhulp heb ik het ook nog erg druk gekregen de afgelopen weken. Ik moet contacten onderhouden met de gastgezinnen en de vakantiekinderen, verslagen schrijven, helaas een 'uit huis plaatsing' regelen en aanstaande vrijdag de kinderen terug brengen naar Rotterdam. Daarnaast moet nog steeds het e.a. geregeld worden voor onze reis. Die drukte loopt nog steeds, dus ik heb afleiding genoeg.
Mijn oma zal ik nooit vergeten. Het blijft moeilijk om langs mijn opa te gaan, zonder dat oma mij opwacht met een knuffel, maar ik kan het steeds meer een plaatsje geven. In de tussentijd heb ik genoten van het Castlefest (foto's volgen) en veel boeken gekocht op de boekenmarkt van Deventer. Gisteren hebben Perik (Puck & Erik), Dennis en ik ons vermaakt in de Efteling. Ik merk dat weer vrolijk kan worden en weer kan genieten van kleine dingen. Dat is prettig. Zo zou oma het namelijk ook gewild hebben.
40 dagen ( 23 augustus a.s. om 02:00 uur) na het overlijden van oma, zullen we afscheid nemen volgens Indonesische traditie.
